Σε κάθε ομάδα υπάρχουν πολλών ταχυτήτων παίκτες. Υπάρχουν οι βασικοί κι αναντικατάστατοι, υπάρχουν αυτοί που θα είναι η πρώτη αλλαγή και υπάρχουν κι αυτοί που συνήθως έχουν μικρότερη συμβολή, ανάλογα και με την εξέλιξη του παιγνιδιού. Αυτό είναι νόμος, ακόμα και στις καλύτερες οικογένειες, με εξαίρεση ίσως την Dream Team των ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς του 1992.
Είναι απολύτως φυσιολογικό και αναμενόμενο ότι σε κάθε ομάδα δεν μπορούν να αγωνίζονται όλοι το ίδιο. Σε κάθε ομάδα ασφαλώς τον πρώτο και τελευταίο λόγο για το χρόνο συμμετοχής του κάθε παίκτη τον έχει ο προπονητής. Αυτός ξέρει πάνω-κάτω πόσος χρόνος αναλογεί στον κάθε παίκτη, αλλά φυσικά και οι ίδιοι οι παίκτες από την εμπειρία τους στα προηγούμενα παιγνίδια ξέρουν περίπου πόσα λεπτά συμμετοχής αναμένεται να πάρουν.
Τα πιο πάνω ισχύουν πλήρως σε ένα ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ Πρωτάθλημα. Εδώ όμως έρχεται η ουσιώδης διαφορά με ένα ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ Πρωτάθλημα. Στο Ερασιτεχνικό όλοι οι πρωταγωνιστές συμμετέχουν εθελοντικά, συμμετέχουν επειδή τους αρέσει, επειδή είναι το χόμπι τους, επειδή θέλουν να περνούν ευχάριστα και δημιουργικά τον ελεύθερο τους χρόνο, επειδή ιεραρχούν ως πιο σημαντικό να αφήσουν άλλες υποχρεώσεις τους στην άκρη για να πάνε να παίξουν το αγαπημένο τους άθλημα.
Στο Ερασιτεχνικό κανένας δεν παίζει επειδή έχει κάποιο απώτερο σκοπό ή κίνητρο πέραν της χαράς του παιχνιδιού. Με αυτά τα δεδομένα, είναι αδιανόητο να βλέπω σε αγώνες που έχουν τελειώσει με 30-40 πόντους διαφορά ότι κάποιοι παίκτες αγωνίστηκαν 2-3 λεπτά ή και καθόλου! Δεν χωράει σε καμία λογική. Και δεν είναι φαινόμενο μιας ομάδας αποκλειστικά ή μόνο του φετινού Πρωταθλήματος, είναι διαχρονικό.
Ο άλλος άφησε την οικογένειά του, τις δουλειές του, τον καναπέ του για να έρθει να παίξει, έστω εκείνο το λίγο, η ομάδα του χάνει ή κερδίζει με μεγάλη διαφορά (που δεν ανατρέπεται) και μένουν 5-6 λεπτά για να λήξει, ρίξ’ τον μέσα ρε κόουτς που να με πάρει! Δεν θα κάνει απολύτως καμία διαφορά αν κερδίσεις με 20 αντί με 50 ή αν χάσεις με 40 αντί με 15. Για εκείνον όμως εκείνα τα 5 λεπτά μπορεί να σημαίνουν πολλά. Αν βάλει και καλάθι κιόλας, θα γελάνε και τ’ αυτιά του για μια βδομάδα! Μην του το στερείς, κύριε προπονητά μου.
Εννοείται ότι αν ο αγώνας είναι ντέρμπι ή είναι πολύ καίριας σημασίας, προφανώς το κουπί θα το τραβήξουν οι πενταδάτοι. Αν δεν είναι όμως, ρίξε μια ματιά στο βάθος του πάγκου. Μπορεί κάποιος να ζητά απλώς ένα νεύμα και να είναι έτοιμος για να τα δώσει όλα και πού ξέρεις, μπορεί και να σε διαψεύσει που τον είχες έξω. Στο τέλος της ημέρας, επαναλαμβάνω, είναι απλά ένα Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα. Άντε και κατέκτησες το Χειμερινό ή το Καλοκαιρινό ή τον όποιο άλλο τίτλο. Ε και; Σιγά την Ευρωλίγκα ή σιγά το μεγάλο πριμ που θα πάρεις!
Η ικανοποίηση του να νιώθουν όλοι ευχαριστημένοι στο τέλος του αγώνα ότι πρόσφεραν, όσο μπορούσε ο καθένας, είναι απείρως πολυτιμότερη από την όποια νίκη ή το όποιο κυπελλάκι! Πολλές φορές ξεχνάμε τον βασικότερο σκοπό που συμμετέχουμε στο ερασιτεχνικό: να είμαστε υγιείς, να αθλούμαστε και (κυρίως) να ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ.
Νομίζουμε ότι αν σηκώσουμε κάποιο τρόπαιο θα γίνουμε σπουδαίοι και τρανοί. Ούτε σπουδαίοι, ούτε τρανοί θα γίνουμε πια, πέρασαν αυτά. Το σπουδαίο και το τρανό είναι ότι στα 40 τόσα μας (ή και στα 50 μας κάποιοι) ακόμη βαστάν τα γόνατά μας, αντέχουμε και παίζουμε και το ευχαριστιόμαστε όπως όταν ήμασταν 15άρηδες στις αλάνες. Να το ευχαριστιόμαστε όλοι όμως, όχι μερικοί. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα. Καλό κοουτσάρισμα σε όλους τους προπονητές και προπονήτριες μας!
